Μου άρεσε πολύ ο ήχος του σαξοφώνου στην τζαζ, γι’ αυτό και άλλαξα όργανο, ενώ θα μπορούσα να συνεχίσω με το πιάνο, που ήταν και το όργανό μου. Με προσελκύει ιδιαίτερα το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού που περιέχει αυτή η μουσική, δηλαδή το γεγονός ότι υπάρχει ένα κεντρικό θέμα πάνω στις δομές του οποίου καλείσαι να πεις τα δικά σου. Στην κλασική μουσική είναι διαφορετικά. Πρέπει να πειθαρχήσεις σε αυτά που σου έχει γράψει ο συνθέτης. Βέβαια, πάντα υπάρχουν περιθώρια διαφορετικής ερμηνείας, όπου ένα κομμάτι παίζεται με πολύ διαφορετικό τρόπο από δύο ανθρώπους.
ιστεύω ότι η τέχνη κατοικεί μέσα στο συναίσθημα . Η τέχνη δεν θα μπορούσε να προκύψει ποτέ, αν δεν την έβγαζε στον αέρα το συναίσθημα. Η άνθιση των συναισθημάτων, είτε προς τη λύπη είτε προς τη χαρά, σε οδηγεί να το εκφράσεις. Αυτή η έκφραση των συναισθημάτων είναι η τέχνη. Την τέχνη την καταλαβαίνω σαν μια ενοχή του Θεού απέναντι στον άνθρωπο για τη μοίρα που του έταξε να γνωρίζει το θάνατό του. Και σαν τέτοια του φτιάχνει ένα χώρο και του λέει «τουλάχιστον εδώ μπορείς να ονειρεύεσαι σαν αθάνατος, σαν αιώνιος».
Στο σημερινό κόσμο λέμε Ανατολή και Δύση, ενώ παλαιότερα η λεγόμενη «ανατολίτικη» αντίληψη επικρατούσε και στη Δύση και ο διαχωρισμός ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο, ουσιαστικά, δεν υπήρχε. Συνεπώς, μιλάμε περισσότερο για μια αρχαία και μια σύγχρονη αντίληψη και όχι ακριβώς με γεωγραφικούς όρους. Η μια αντίληψη θέλει τον άνθρωπο δημιουργό, ενώ η άλλη τον θέλει «αγωγό». Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν αλήθειες και στις δυο αντιλήψεις και ότι το ζητούμενο είναι να αντιληφθούμε αυτές τις αλήθειες σ’ ένα πνευματικό επίπεδο. Η βαθιά κατανόηση των φαινομενικά αντίθετων αξιών, συχνά, λύνει την αντίθεση που είναι περισσότερο προϊόν του τρόπου με τον οποίο η αντίληψή μας έχει συνηθίσει να βλέπει τα πράγματα.