Η “ευφυΐα” της Τεχνητής Νοημοσύνης μοιάζει παράξενα ασταθής. Ένα συνηθισμένο σύστημα, για παράδειγμα, θα τραβάει το δρόμο του κανονικότατα, κάνοντας αρκετά λογικά πράγματα, όταν, τελείως ξαφνικά, θ’ αρχίσει να κάνει ανοησίες, σαν να μην είχε καμία απολύτως λογική. Αυτή την παράξενη συμπεριφορά αποκαλούν “πρόβλημα της αιφνίδιας ανοησίας στην Τεχνητή Νοημοσύνη”. Παρά τα μελανά αυτά σημεία [...]
Με το πέρασμα του χρόνου, το ενεργειακό ζήτημα του πλανήτη γίνεται όλο και πιο επιτακτικό. Το πρόβλημα είναι πλέον φανερό και κατά τα διαστημικά ταξίδια, όπου απαιτούνται τεράστια ποσά καυσίμων. Αν σε όλα αυτά προστεθούν και οι φιλοδοξίες του ανθρώπου να φτάσει ακόμη κι έξω απ’ το ηλιακό μας σύστημα, καταλαβαίνουμε τις διαστάσεις που το [...]
Το 1982 στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, ερευνητές υπό τη διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect απέδειξαν πειραματικά ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, τα υποατομικά σωματίδια (ηλεκτρόνιο κ.ά.) μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους, ανεξάρτητα απ’ την απόσταση που τα χωρίζει. Η ανακάλυψη αυτή παραβιάζει το παλιό αξίωμα του Αϊνστάιν, σύμφωνα με τ’ οποίο καμιά επικοινωνία δεν μπορεί [...]
Η εμπειρία έδειξε ότι τα ανθοϊάματα μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά σε σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος (παράλληλα, βέβαια, με την ιατρική αγωγή). Κι αυτό, γιατί δρουν στη συναισθηματική σφαίρα κι αποκαθιστούν τη διαταραγμένη συναισθηματική ισορροπία του ασθενή, ο οποίος αποκτά το κουράγιο και την αισιοδοξία ν’ αντιμετωπίσει την αρρώστια του. Η καλή ψυχική κατάσταση είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για τη θεραπεία. Ακόμη και σε καταστάσεις ανίατες, η ανθοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει τον ασθενή να τις αντιμετωπίσει με θάρρος.
Είμαι απλός άνθρωπος. Γράφω με το μολύβι και θέλω να συνομιλώ με τα πράγματα. Πιστεύω ότι δεν μπορείς να κάνεις τραγούδι με μη χειροπιαστά πράγματα. Υπάρχει ένα καταπληκτικό ποίημα του Νερούντα που λέει: “πόσο αγαπάω τη ζωή, το κουτάλι, το πιρούνι, τα παπούτσια, τα κορδόνια τους!” Σκεφτείτε τι σοφία έχει περάσει μέσα από τους αιώνες για να φτιάξει κανείς ένα σωστό κουτάλι! Γιατί να μην το δοξολογείς, είναι όλα δεδομένα;
Είναι ένα άθλημα με δύο όψεις: Καταρχήν, μπορείς να το δεις σαν μέσον εκγύμνασης και καλλιέργειας φυσικών δεξιοτήτων. Παραδείγματος χάριν, δυναμώνεις το πάνω μέρος του σώματος, μαθαίνεις να συντονίζεις τις κινήσεις σου και να συγκεντρώνεις την προσοχή σου. Μπορείς να το δεις όμως, καθαρά, και σαν τέχνη, όπου έχεις να κάνεις με λεπτεπίλεπτες κινήσεις. Κάθε βολή είναι σαν ένας πίνακας που εκφράζει εσένα τον ίδιο. Αν τη δεις έτσι, η τοξοβολία έχει τα στοιχεία της τέχνης που την κάνουν συναρπαστική γι’ αυτούς που γνωρίζουν και την άλλη της πλευρά.
Βιάζεται πάντα. Βλέπει τον κόσμο μέσα από τα τζάμια κι όλα, αντικείμενα κι άνθρωποι, μοιάζουν μ’ εμπόδια, που πρέπει να προσπεράσει. Ζει με μια σχετική ευκολία, αλλά, συνέχεια, ανακαλύπτει ότι γύρω του εμφανίζονται προβλήματα. Ο πόλεμος στο Ιράκ τού δημιουργεί ανησυχία σχετικά με το μέλλον του κόσμου, αλλά είναι πολύ μακριά ακόμη… Όμως αυτήν την εποχή η μητέρα του αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και κάποιος φίλος είναι έτοιμος να χωρίσει με τη γυναίκα του. Σκέφτεται τι μπορεί να κάνει ο ίδιος γι’ αυτά. Πώς μπορεί να γίνει πιο ευαίσθητος. Ξέρει ότι δεν αντέχει να τρέχει στα νοσοκομεία, αλλά δίνει υποσχέσεις στον εαυτό του ότι θα το κάνει. Η γυναίκα που διασχίζει με ταχύτητα το δρόμο τον αναγκάζει να φρενάρει. Για κάποια λεπτά, ασχολείται με το τι θα της έλεγε αν την είχε μπροστά του. Και ήταν και ωραία πανάθεμά την! Ίσως με κάποιο διπλωματικό τρόπο να μπορούσε να τη ρίξει κιόλας.
Πόσες φορές έχουμε διαπιστώσει ότι, στη συναναστροφή μας με τους άλλους, επαναλαμβάνουμε λάθη που δημιουργούν προβλήματα σ’ εμάς και στο περιβάλλον μας! Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται ότι είναι αδύνατον να ξεφύγουμε από τυποποιημένους τρόπους σκέψης, αντίληψης και συμπεριφοράς, που δεν μας επιτρέπουν να έχουμε μία πιο άμεση και αυθεντική σχέση με τα πράγματα. Μπορούμε, άραγε, να δούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο μ’ έναν διαφορετικό τρόπο;
Η δημιουργία του κυβερνοχώρου έχει ανοίξει σήμερα τον ορίζοντα του κόσμου. Ο “τόπος” στον οποίο “κινούμαστε” έχει πολύ περισσότερες διαστάσεις. Συχνά, ανατρέπονται τα διαχωριστικά όρια ανάμεσα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Αρχετυπικά ερωτήματα διαπερνούν με αστραπιαία ταχύτητα τους αιώνες κι ακουμπούν τις δικές μας, εσωτερικές χορδές.
Πολλά είναι τα ερωτήματα που βγαίνουν από τον καταιγισμό των οικονομικών και των ηθικών σκανδάλων της ιεραρχίας της εκκλησίας των τελευταίων ημερών. Το πιο κρίσιμο από αυτά ίσως είναι, τι άραγε θα αλλάξει τώρα; Τι θα είναι το διαφορετικό που θα συμβεί, αυτό που τελικά θα φέρει την πραγματική αλλαγή και την ησυχία στη ψυχή του κόσμου; Απλά κι ωραία, ο κόσμος θα ξεχάσει;