Το σκοτεινό τοπίο της αυξανόμενης ακρίβειας

Το είπε και η Τηλεόραση!
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, το ίδιο συνδικάτο!

Όλα τα έχει πει η τηλεόραση, το είπε και αυτό:
Ότι, λέει, στο θέμα της αύξησης του Τιμάριθμου και της ακρίβειας, οι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας εξηγούν τις ασυγκράτητες αυξήσεις στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών με τις ίδιες ακριβώς δικαιολογίες που χρησιμοποιούσαν οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ πριν από ενάμισυ περίπου χρόνο. Λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Οι δε “πρώην” του ΠΑΣΟΚ “επιτίθενται” κατά της πολιτικής της ΝΔ στο θέμα των τιμών με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με την ίδια λογική και με τις ίδιες ακριβώς φράσεις που χρησιμοποιούσε η ΝΔ ως αντιπολίτευση.

Το ζήτημα δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Το κανάλι Alpha που πριν από μερικές εβδομάδες έκανε το ρεπορτάζ έβγαλε στα παράθυρα δίπλα-δίπλα τους υπουργούς, νυν και πρώην, νέους και παλιούς, κι έδειξε τις δηλώσεις τους, τώρα και τότε. Φτυστά τα λόγια τους, ίδια και απαράλλαχτα σε σημείο ανατριχιαστικό.

Όπως φαίνεται, οι ρόλοι εναλλάσσονται ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, όμως η κούφια, ξύλινη γλώσσα παραμένει.

Αλλά να ήταν μόνο το θέμα της ακρίβειας!

Άλλαξε τίποτα στο θέμα το αγροτικό; Εδώ και δεκαετίες όλοι γνωρίζουν ότι η γεωργική παραγωγή της Ευρώπης θα μειωθεί δραματικά, όπως και ο αριθμός των αγροτών. Δεκάδες χιλιάδες αγρότες θα αλλάξουν επάγγελμα, διωγμένοι από την παραγωγή εξαιτίας του οικονομικού στραγγαλισμού που έχει επιβληθεί στον κλάδο με τρόπο προγραμματισμένο, με την αγροτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και τα Ελληνικά κόμματα κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Δεν ενημερώνουν κανέναν και μοιράζουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα στους αγρότες, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των προβλημάτων τους. Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά!

Μήπως έχουν βελτιωθεί οι δείκτες στο θέμα της απασχόλησης; Μειώθηκε η ανεργία;

Ή μήπως βελτιώνονται τα ζητήματα στο χώρο της Παιδείας; Όλοι δεν το γνωρίζουν, ότι αργά ή γρήγορα θα λειτουργήσει κάποιο σύστημα ιδιωτικοποιημένων ανώτατων πανεπιστήμιων; Ποιος ασχολήθηκε για να οριστεί το σωστό πλαίσιο που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Κι όταν αρχίσουν οι απεργίες των φοιτητών, που θα κινητοποιηθούν επειδή θα “θίγεται η ποιότητα των σπουδών”, όλοι θα βγαίνουν στο “γυαλί” για να παίξουνε το “πολιτικά σωστό” κοινό πολιτικό παιχνίδι. Η ξύλινη γλώσσα θα είναι η ίδια. Το τι θα λένε, είναι γνωστό. Το ποιος θα το λέει, αν θα είναι “υπέρ” ή “κατά” της ιδιωτικοποίησης, αυτό θα εξαρτηθεί από το ποιος θα τύχει τότε να είναι “κυβέρνηση” και ποιος θα τύχει να είναι “αντιπολίτευση”.

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, το ίδιο συνδικάτο;

Αλλά το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι, πιστεύω, ότι κανείς δεν ασχολείται στα σοβαρά με το θέμα. Έτυχε δηλαδή το κανάλι Αlpha να βγάλει σαν είδηση ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση λένε τα ίδια ακριβώς, και το ζήτημα δεν τράβηξε την προσοχή. Οπωσδήποτε όλοι στα κόμματα φαίνεται να το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό. Κανείς δεν έσπευσε να δώσει εξηγήσεις, να δικαιολογηθεί βρε παιδί μου. Ούτε και τα κανάλια ή οι εφημερίδες ασχολήθηκαν άλλο με το θέμα.

Κι όμως, αν μη τι άλλο, το θέμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον από άποψη κοινωνιολογική. Μήπως αυτή η διαπίστωση, ότι όλοι λένε τα ίδια, δεν αποκαλύπτει κάτι για την κοινωνία μας; Τι άραγε είναι αυτό;

Στ’ αλήθεια, γιατί άραγε τα κόμματα λένε τα ίδια κούφια πράγματα στα θέματα τα σοβαρά, αποφεύγοντας να προτείνουνε λύσεις;

Μήπως κανείς απ’ τους πολιτικούς δεν είναι σίγουρος, περί τίνος ακριβώς πρόκειται και τι ακριβώς συμβαίνει στην πραγματικότητα; Μήπως, ξέρουν μεν τι συμβαίνει, αλλά δεν ξέρουν πώς να κάνουν το σωστό; Ή μήπως, ξέρουν τι είναι το σωστό, αλλά φοβούνται το “πολιτικό κόστος”; Αλλά πώς είναι δυνατόν το “σωστό” να έχει πολιτικό κόστος;

Μήπως πολιτική είναι να κάνεις τα πράγματα “στην ώρα τους”, δηλαδή την τελευταία στιγμή, “αλλά Ελληνικά”, ακατάστατα και τσαπατσούλικα, έστω κι αν χάνεις δισεκατομμύρια ευρώ, έστω και εάν προκαλείς το χάος; Ή μήπως οι Έλληνες πολιτικοί ξέρουνε καλά πως, έτσι κι αλλιώς, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει, πως το “μοιραίον της αυτόματης τροχιάς της κοινωνίας μας φυγείν αδύνατον” και έτσι λένε προεκλογικά “εμείς θα τα κάνουμε καλύτερα” απλά για να κοροϊδεύουνε συνειδητά τον κόσμο; Ή μήπως δεν λένε ψέματα συνειδητά αλλά ασυνείδητα, έτσι, χωρίς να καταλαβαίνουν τι κάνουν;

Θα πρέπει να το παραδεχτεί κανείς: ό,τι και να συμβαίνει, το θέμα έχει κάποιο ενδιαφέρον.

Η άποψη του γράφοντος είναι ότι ο λόγος βρίσκεται αλλού, κι αν θέλετε το πιστεύετε: Οι Έλληνες πολιτικοί είναι άτομα πολύ προχωρημένα, ρεαλιστές. Οι αφελείς πολιτικοί, Φράγκοι και Αμερικάνοι, νομίζουν ότι “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”, και προσπαθούνε, οι κακόμοιροι, να βρούνε τι είναι το εφικτό. Στόχος της πολιτικής τους είναι το τι μπορεί να γίνει.

Αλλά οι Έλληνες, τα σαΐνια, ξέρουν καλά ότι όποιος πάει να κάνει κάτι, μπορεί να κάνει και κανένα λάθος. Γιατί να το ρισκάρουν; Στόχος λοιπόν της πολιτικής τους δεν είναι το τι μπορεί να γίνει, αλλά το τι πρόκειται να γίνει, ούτως ή άλλως. Αντί να κάνουν κάτι, προσπαθούν να βρεθούν στη σωστή μεριά όταν γίνει αυτό που είναι να γίνει. Η σοφία τους είναι αξιοθαύμαστη, αντάξια των προγόνων μας.

Μα, τώρα θα μου πείτε, έτσι καταλήγει, η κάθε κυβέρνηση να λέει τα ίδια “κυβερνητικά” και η κάθε αντιπολίτευση τα ίδια “αντιπολιτευτικά”. Έτσι καταλήγει η γλώσσα της Ελληνικής πολιτικής να είναι ξύλινη, χωρίς νόημα.

Ε, και λοιπόν, τι έγινε; Αφού κανένας δεν προσέχει και δεν νοιάζεται, γιατί να μην είναι έτσι;

του NIKOY ΧΡΟΝΗ.