Blog Φιλοσοφίας για Κουκουβάγιες και Γάτους με Πέταλα

Είμαι απλός άνθρωπος. Γράφω με το μολύβι και θέλω να συνομιλώ με τα πράγματα. Πιστεύω ότι δεν μπορείς να κάνεις τραγούδι με μη χειροπιαστά πράγματα. Υπάρχει ένα καταπληκτικό ποίημα του Νερούντα που λέει: “πόσο αγαπάω τη ζωή, το κουτάλι, το πιρούνι, τα παπούτσια, τα κορδόνια τους!” Σκεφτείτε τι σοφία έχει περάσει μέσα από τους αιώνες για να φτιάξει κανείς ένα σωστό κουτάλι! Γιατί να μην το δοξολογείς, είναι όλα δεδομένα;

Βιάζεται πάντα. Βλέπει τον κόσμο μέσα από τα τζάμια κι όλα, αντικείμενα κι άνθρωποι, μοιάζουν μ’ εμπόδια, που πρέπει να προσπεράσει. Ζει με μια σχετική ευκολία, αλλά, συνέχεια, ανακαλύπτει ότι γύρω του εμφανίζονται προβλήματα. Ο πόλεμος στο Ιράκ τού δημιουργεί ανησυχία σχετικά με το μέλλον του κόσμου, αλλά είναι πολύ μακριά ακόμη… Όμως αυτήν την εποχή η μητέρα του αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και κάποιος φίλος είναι έτοιμος να χωρίσει με τη γυναίκα του. Σκέφτεται τι μπορεί να κάνει ο ίδιος γι’ αυτά. Πώς μπορεί να γίνει πιο ευαίσθητος. Ξέρει ότι δεν αντέχει να τρέχει στα νοσοκομεία, αλλά δίνει υποσχέσεις στον εαυτό του ότι θα το κάνει. Η γυναίκα που διασχίζει με ταχύτητα το δρόμο τον αναγκάζει να φρενάρει. Για κάποια λεπτά, ασχολείται με το τι θα της έλεγε αν την είχε μπροστά του. Και ήταν και ωραία πανάθεμά την! Ίσως με κάποιο διπλωματικό τρόπο να μπορούσε να τη ρίξει κιόλας.

Η δημιουργία του κυβερνοχώρου έχει ανοίξει σήμερα τον ορίζοντα του κόσμου. Ο “τόπος” στον οποίο “κινούμαστε” έχει πολύ περισσότερες διαστάσεις. Συχνά, ανατρέπονται τα διαχωριστικά όρια ανάμεσα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Αρχετυπικά ερωτήματα διαπερνούν με αστραπιαία ταχύτητα τους αιώνες κι ακουμπούν τις δικές μας, εσωτερικές χορδές.